تمام فکر و ذکرم به مصاحبه ام بود که خوب انجام شده یا نی؟

به یکی از ادارات غیر دولتی عریضه ( سی وی ) داده بوم و در جمع انتخاب شوندگان مرحله اول نامم بر آمده بود و بقول خود شان شارت لیست شده بودم. برای امتحان تقریری فرا خوانده بودندم که در آن به بیشتر از هشتاد پرسش پاسخ داده بودم، به این امید که در آن اداره استخدام شده، هم کاری بیابم و هم از درک عاید دالری اش، قرض های انبار شده دو سه سال بیکاری ام را ادا کنم.

کارش از توانم پوره بود. مهارت و علمیت خاصی نمی خواست، باز هم تردید داشتم که در جواب های سیاسی مخالف اراده صاحبان اداره چیزی نگفته باشم. نگرانی ام بیشتر از این بود که نفهمیده بودم که آنها از مخالفان اند یا موافقان؟ چپی هستند یا راستی؟

.........

این داستان را نیلاب نصیری نوشته است.

شب شده بود .صداي انفجار راكتها هنوز هم بگوش ميرسيد و همه به زير زميني هاي منازل شان پناه برده بودند.

ریحانه همچنان آرام آرام قدم به پیش می گذاشت و بچه سه ساله اش از دنبالش در حرکت بود. گاه دستش را از دامن یا گوشه چادر مادرش می گرفت تا در میان برف نلخشد.

او می خواست هر قسم شده یک سال را در خانه شوهر صبر کند، ولی بچه اندرهایش بودنش را تحمل کرده نمی توانستند و به هر بهانه ای او را لت و کوب می کردند. آخر مجبور شد تا راه خانه پدر را در پیش بگیرد.

از آینده اش تشویش داشت. خانه پدرش کی می توانست جای آرام بخش برایش باشد. خانه پدر برای دختر تا زمانی خانه است که لباس عروسی پوشیده از آن خانه بیرون نشده باشد.

به نشانه همدردی با عزیزانی که در بادغیس و .. کشتی زندگی شان به گل نشست.